اگر شما هم به آکواريوم و نگهداري ماهيان آب شيرين و با آب شور علاقه مند هستيد؛ بدون شک يکي از زيباترين ماهي هاي آب شيريني که تا بحال ديده ايد و يا از آن نگهداري کرده ايد؛ ميتواند ديسکاس باشد. يک ماهي کمرو و خجالتي که در زيبايي و تنوع رنگ ميتوان آن را به عنوان بازرترين ماهي آب شيرين دانست و شايد همين موضوع باعث شده است که خيلي ها اين ماهي را به عنوان عروس آکواريم هاي آب شيرين بشناسند. تنوع رنگ اين ماهي از شامل رنگهاي قرمز، خوني، آبي، سفيد، صورتي، زرد، نارنجي، سبز، فيروزه اي، قهوه اي و ... ميباشد که بايد به اين تنوع؛ تنوع حالتهاي رنگبندي (مانند نقطه اي – Spotted - و پوست ماري - Snake Skin – و ...) را هم اضافه نمود. هرچند نگهداري از اين ماهي، بدليل حساس بودن آن و لزوم ايجاد شرايطي تقريبا مشابه با شرايط طبيعي محل زندگي اين ماهي – در جنگلهاي آمازون – به نسبت بسياري از انواع ديگر ماهي هاي آب شيرين، سخت تر است اما در بسياري از موارد نميتوان از فکر داشتن چنين ماهي زيبايي در آکواريوم چشم پوشي کرد.



اين ماهي در آبي با دماي ۷۰ درجه فارنهايت (تقريبا ۲۱ درجه سانتي گراد) و با مشخصاتي مانند PH: ۶.۶، سختي: ۲۵ppm، آهن: ۱.۷ppm، آلکالين: ۲۰ppm و کلريدها: ۳ppm بيشترين زيبايي را خواهد داشت. اين شرايط نشان ميدهد که اين ماهي در آبهايي با کمترين ميزان سختي بهترين شرايط را براي ادامه حيات و همچنين تکثير دارا ميباشد و به همين خاطر معمولا کساني که از اين نوع ماهي نگهداري مينمايند، به صورت دوره اي و به فاصله زماني هر سه روز يکبار، چيزي در حدود يک سوم آب آکوايوم محل نگهداري اين ماهي را با آب تازه و کاملا هم دما با آب موجود در آکواريوم تعويض مينمايند. شدت رنگ در اين نوع ماهي رابطه مستقيمي با شرايط زندگي آن دارد، امروزه در بسياري از فروشگاه هاي مربوط به ماهي ها آب شيرين ميتوان مواد شيميايي را يافت که تا حدودي ميتوانند بر روي شدت رنگ اين ماهي تاثير بگذارند اما در نهايت چيزي جز ضعف و عدم بروز علائم اوليه بيماري تا قبل از شدت گرفتن بيماري، را باعث نخواهند شد. بنابراين بهترين توصيه در اين مورد نگهداري ماهي در بهترين شرايط ممکن و عدم استفاده از اينگونه مواد شيميايي – که گاها به نام مواد غذايي هم فروخته ميشوند – ميباشد.

تنوع غذايي و مخصوصا استفاده از غذاهاي زنده ميتواند تاثير زيادي بر سالم بودن ماهي هاي شما داشته باشد و البته در ميان غذاهاي زنده موارد مانند دافنيا (کک آبي)، ان کايت راوس (کرم سفيد)، لومبر کليوس توستويس (کرم خاکي) و پشه ميتوانند گزينه هاي خوبي براي تغذيه اين ماهي – و البته بيشتر ماهي هاي بومي مناطق گرمسيري باشند. در ايران معمولا اين نوع غذاهاي زنده به سختي يافت ميشوند اما يکي از غذاهاي زنده اي که ميتوانيد به راحتي به آن دسترسي داشته باشيد (و يا حتي به صورت مصنوعي به تکثير! آن بپردازيد، کرمهاي خاکي هستند؛ نکته فابل توجه در اين ارتباط اين است که قبل از تغذيه ماهي بوسيله کرم خاکي؛ حتما کرمها را حداقل به مدت ۲۴ ساعت در درون آب قرار دهيد تا تمامي موادي که در بدن کرم وجود دارند – و از جمله خاک – از بدن کرم خارج شوند. عدم توجه به اين نکته ميتواند با عث مسموميت ماهي و از بين رفتن آن شود.

آکوايوم محل نگهداري اين ماهي بايد حداقل به اندازاه ۲۵ تا ۲۸ گالن (هر گالن تقريبا برابر با ۴ ليتر ميباشد) براي هر جفت بالغ گنجايش داشه باشد و معمولا در آن از وسايل تزييني زيادي استفاده نيمشود، در بسياري از موارد، در داخل آکواريومهاي محل نگهداري (و مخصوصا محل تکثير) اين نوع ماهي فقط از يک سنگ هوا، يک فيلتر و يک بخاري استفاده ميشود. نکته قابل توجه در اين مورد اين است که بدليل آنکه مدفوع ماهي ميتواند تاثير زيادي بر سختي آب داشته باشد، براي راحت تر تميز کردن آکواريوم در هنگام تعويض آب به صورت دوره اي؛ در آکواريومهاي محل نگهداري جفتهاي بالغ و آماده تکثير اين ماهي از شن و ماسه براي تزيين کف آکواريوم استفاده نميشود. همچنين براي بهتر تنظيم شدن دماي آب نيز معمولا از دو بخاري در دو طرف آکواريوم به صورت خوابيده بر روي کف آکواريم استفاده ميشود. همچنين استفاده از لامپهاي فلورسانت در بالاي آکواريوم محل نگهداري اين ماهي توصيه شده است.

ماهي هاي ديسکاس معمولا اولين نشانه هاي فعاليتهاي جنسي خود را پس از رسيدن به سن يک سالگي از خود بروز ميدهند که البته اين زمان در انواعي مانند ديسکاسهاي فيروزه اي ممکن است تا هجده ماهگي نيز تغيير کند. در هنگام توليد مثل، جفتهاي اين ماهي بايد به تنهايي در يک آکواريوم و در يک محل کم رفت و آمد در خانه نگهداري شوند و در غير اين صورت حتي در صورت تخم زيري، احتمال خورده شدن تخمها و يا نوزادان توسط والدين بسيار زياد خواهد بود. اين نوع ماهي معمولا بر روي يک سطح با شيب ملايم تخم ريزي ميکند (براي ايجاد اين سطح ميتوانيد از يک گلدان وارونه در ته آکواريوم استفاده نماييد) و تخمها پس از ۵۲ ساعت متولد شده و پس از ۷۲ ساعت براحتي ميتوانند شنا کنند. پس از تخم ريزي و تا زماني که نوزادان به سن يک هفتگي نرسيده باشند، بايد حتما به دفعات زياد و با فاصله زماني کم، والدين آنها را تغذيه نمود و در غير اين صورت، والدين به راحتي نوزادان خود را بجاي غذا خواهند خورد! پس از گذشته يک فته ميتوان والدين را از نوزادان جدا نمود و با استفاده از غذاهايي مانند تخم ميگوي زنده از آنها نگهداري نمود. تا هنگامي که اندازه ماهي هاي جوان کمتر از ۱.۵ اينچ (تقريبا ۳ سانتي متر) باشد، تخم ميگوي زنده و غذاهاي خشک و زير شده مکمل بهترين گزينه براي تغذيه آنها خواهد بود و پس از آن ميتواند کرم خاکي زير شده را نيز به رژيم غذايي آنها اضافه نمود.

در ادامه ميتوانيد تعدادي از گونه هاي اين ماهي بسيار زيبا را مشاهده نماييد.